تک‌بیت شمارهٔ ۴۱۲

در این بیت شاعر به فردی توصیه می‌کند که از توبه ناقص خود بازگردد و به میخانه برگردد، زیرا هنوز پیر و راهنمای او از او پذیرایی نکرده است. این شعر به مفهوم عدم قطعیت در توبه و دعوت به زندگی آزاد و بی‌قید و شرط اشاره دارد.