ز فکر جامه و نان چون برآیم ؟
که بیرون و درونم را گرفته است
دربارهٔ این سروده
این شعر به بیان این موضوع میپردازد که انسان به خاطر نیازهای مادی همچون لباس و نان، از افکار عمیقتر و روحانی غافل میشود. گویا این نیازها او را درگیر کرده و اجازه نمیدهند به درون خود و مسایل معنوی بپردازد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.