تک‌بیت شمارهٔ ۴۰۴

این بیت اشاره به غم و اندوه یعقوب دارد که به خاطر فرزندش کنعان، دچار درد و رنج شده است. در واقع، یعقوب به خاطر فقدان فرزندش، چنان اشک می‌ریزد که گویی از شدت غم، بارانی به وجود آمده است که هیچ ابر سفیدی قادر به برآورده کردن آن نیست. به عبارتی دیگر، درد و اندوه یعقوب بسیار عمیق‌تر از هر بارانی است.