تک‌بیت شمارهٔ ۴۰۲

برداشت: در اینجا بیان می‌شود که خنده در موقعیتی نامناسب است، زیرا احساسات واقعی فرد تحت فشار قرار گرفته و اشک‌های تلخ او به همراه قهری که در دل دارد، با هم در آمیخته‌اند. به عبارتی، وقتی که در دل غم و اندوه وجود دارد، خنده عملاً معنی و جایگاهی ندارد.