تک‌بیت شمارهٔ ۳۹۶

این بیت به حالتی از دیوانگی و بی‌خبری اشاره دارد. شاعر می‌گوید که نباید از حال دل او بپرسید چرا که او در میان عاقلانی به جنون افتاده و به نوعی در دنیای خودش غرق شده است. این وضعیت به ارتباط دیوانگی و دنیای کودکان تشبیه شده است.