تک‌بیت شمارهٔ ۳۷۸

برداشت: از شب سیاه و ناامیدی که ندارم، صبحی روشن و امیدوارانه زاده نمی‌شود. این بیان، سخنانی از کسانی است که در خواب به سر می‌برند و در واقع شب در حال انتظار برای زایش یک صبح جدید است.