پرستشی که مدام است، می پرستی ماست
شبی که صبح ندارد سیاه مستی ماست
دربارهٔ این سروده
این دو بیت به احساس عمیق و تکراری اشاره دارد که در آن فردی در حال پرستش و عشق ورزیدن به چیزی است، اما در عین حال در یک حالت تاریکی و بیهویتی به سر میبرد. به عبارتی، پرستش او به نوعی گرفتار دلتنگی و ناامیدی شده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.