تک‌بیت شمارهٔ ۳۳۴

این شعر به حسرت و غم از گذر عمر اشاره دارد. گویا فردی با یادآوری سختی‌ها و ناکامی‌های گذشته، دلش پر از خار است و نشانه‌هایی از مشکلات (مثل خار و خسی که از سیلاب به جا مانده) در زندگی‌اش باقی مانده است.