گفتم از وادی غفلت قدمی بردارم
کوهم از پای گرانخواب به دامان آویخت
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر از تصمیم خود برای ترک غفلت و حرکت به سوی آگاهی صحبت میکند. او به نوعی از وضعیت خوابآلودگی و رکود خود آگاه شده و میخواهد قدمی به جلو بردارد، هرچند که سختیهایی در این مسیر دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.