صد عُقده، زهدِ خُشک، به کارم فِکَنده بود
ذکرش بهخیر باد، که تسبیحِ من، گُسیخت!
دربارهٔ این سروده
در این بیت شاعر به احساساتش در مورد زهد و پارسایی اشاره میکند. او میگوید که زهد سخت و خشک او را به دردسر انداخته و به یاد فردی افتاده که این زهد را شکسته و به او آرامش بخشیده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.