تک‌بیت شمارهٔ ۳۱۶

این ابیات به توصیف انسان‌های پاک و طینت نیکو اشاره دارد. خاکیان، مانند دانه‌های یک دسته سبحه، به هم پیوسته‌اند و هر کس که دل دیگری را نوازش کند، کل جهان را مورد محبت و نوازش قرار می‌دهد. به نوعی این شعر اهمیت محبت و ارتباط انسانی را بیان می‌کند.