تک‌بیت شمارهٔ ۳۱۱

در این شعر، شاعر از حال و روز خود می‌گوید و از درد و ناراحتی که بر او حاکم است، به شدت گریه می‌کند. او احساس می‌کند که مانند سیل آب، غم و اندوهش به دیگران نیز منتقل می‌شود. به طور کلی، این شعر بیانگر انزوا و نگرانی‌های عمیق شاعر است.