تک‌بیت شمارهٔ ۳۰۱

شاعر در این ابیات به ناله و شکایت دل خود اشاره می‌کند و به این نکته اشاره دارد که درد و شکسته شدن او به گونه‌ای است که هیچ‌کس متوجه آن نمی‌شود. مانند حبابی که بی‌صدا می‌ترکد، درد او نیز بدون صدا و آرام است.