تک‌بیت شمارهٔ ۲۸۶

شاعر در این ابیات به تنهایی و ناامیدی خود اشاره می‌کند. او به وضعیت تاریک و غم‌بار زندگی‌اش می‌پردازد و از سوزش شمعی در دل شب صحبت می‌کند که نشان‌دهنده‌ی امیدی کم‌رنگ در ویرانی‌های زندگی‌اش است. مهتاب و شمع کافوری نمادهای روشنی هستند که در کنار تاریکی او قرار دارند.