گفتیم: وقتِ پیری، در گوشهای نشینیم
شُد تازیانهی حِرص، قَدِّ خمیدهی ما
دربارهٔ این سروده
در این بیت، گوینده به این موضوع اشاره دارد که با رسیدن به پیری، تصمیم گرفتهاند در آرامش و سکوت زندگی کنند، اما در عوض، حرص و طمع همچنان بر آنها فشار میآورد و باعث ناراحتیشان میشود. به نوعی، حرص و نیازهای دنیوی حتی در دوران پیری هم زندگی را آشفته کرده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.