نسیمِ صبحِ فَنا، تیغ بَر کَف، اِستادَهست
نَفَس چگونه بَرآرَد، چراغِ هستیِ ما؟
دربارهٔ این سروده
شعر به توصیف صبح و زوال میپردازد. نسیم صبح به عنوان نماد تغییر و فنا معرفی شده و از این رو سوالی در مورد ادامه حیات و وجود انسان مطرح میشود. شاعر به تفکر درباره چراغ هستی و چگونگی ادامه نفس و وجود میپردازد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.