تک‌بیت شمارهٔ ۲۷۵

این بیت به این معناست که روزی و نعمت‌های زندگی به شکل غیرمنتظره‌ای به ما می‌رسد و مهمان هر کس که به ما وارد شود، در واقع میزبان ماست. به عبارتی، ما از مهمانی دیگران بهره‌مند می‌شویم و در عین حال، خودمان نیز در زندگی دیگران نقش میزبان را داریم.