تک‌بیت شمارهٔ ۲۷۰

این دو بیت بیانگر عطش و longing برای زیبایی و لذتی است که در زندگی به‌دست نمی‌آید. شاعر به میوه‌های بهشتی اشاره می‌کند و می‌گوید که چشم ما مانند زاهدان و پارسایان به این زیبایی‌ها دسترسی ندارد، اما ما فقط به بوی آن سیب دلخواه خوشحالیم. در واقع، شاعر به ناکامی و آرزوهایی که فراتر از دسترس ما هستند، اشاره می‌کند.