هستی زِ ما مَجوی، که در اوّلین نَفَس
این گَرد را، به بادِ فنا دادهایم، ما
دربارهٔ این سروده
در این بیت، شاعر به بیان این نکته میپردازد که وجود واقعی و حقیقی را از ما نطلبید، زیرا ما در همان اولین نفس خود این گرد و غبار را به باد فنا سپردهایم. به عبارت دیگر، او میگوید که ما در همان آغاز زندگی، از چیزهای مادی و دنیوی خود کنارهگیری کردهایم.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.