هَمطالعِ بیدیم، دَرین باغ، که باشد
سَر پیشفِکَندَن، ثَمَرِ پیشرَسِ ما
دربارهٔ این سروده
شاعر در این بیت به زیباییهای باغ و میوههای آمادهچیدن اشاره میکند و از حالتی سخن میگوید که باید سر فرود آورد و میوهها را برداشت. این تصویر نمادین نشاندهندهی تقدیر و بهرهبرداری از نعمتهاست.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.