تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۵

این شعر به زیبایی و جذابیت چشمان محبوب اشاره دارد که همچون مه در گوشه ابرو او می‌درخشد. همچنین، شاعر از مقایسه‌ی این زیبایی با دورانی شاداب و پر از لذت یاد می‌کند که به دور جام هلالی می‌چرخد. در کل، شعر حاکی از تحسین و شگفتی نسبت به معشوق و زیبایی‌های اوست.