رَحم کُن بَر ما سیـَهبَختان، که: با آن سَرکِشی
شمع، دَر شبها، بهدست آرَد، دلِ پروانه را
دربارهٔ این سروده
در این بیت شاعر از دلسوزی و رحم به کسانی صحبت میکند که در شرایط سخت و ناامیدکنندهای زندگی میکنند. او به تصویر پروانهای اشاره میکند که در شب، شمع را در دست دارد، نمادی از امید و تلاش برای یافتن نور و راهی در تاریکی.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.