تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۶

این دو بیت به احساساتی عمیق اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که با رفتن معشوق، جهان بر او تاریک و خالی شده است و گویا معشوق نه تنها روحش را بلکه نور زندگی‌اش را نیز با خود برده است. در واقع، فقدان معشوق باعث ناامیدی و سیاهی در زندگی او شده است.