تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۴

این شعر به این موضوع اشاره دارد که ممکن است آب به جوی برگشته و دوباره پر شود، اما وقتی شیشه خالی از باده است، نباید به آن خوار و بی‌ارزش نگاه کرد. به عبارتی دیگر، حتی در شرایط ناامیدی و کمبود، باید امید داشت و ارزش لحظات را درک کرد.