تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۰

شاعر در این شعر به زیبایی یک چهره مستور اشاره می‌کند و از دل‌تنگی و آرزوی خود برای نزدیک شدن به آن چهره می‌گوید. او با خیال خود دلخوش است و درنگرانی از دست دادن زیبایی‌هایی که نمیتواند به آنها دست یابد، گل‌های ناچیده را در گریبانش می‌ریزد. این شعر نمایانگر حسرت و یادآوری زیبایی‌های از دست رفته است.