تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۷

برداشت: در اینجا به وجود نیامدن و عدم وجود اشاره شده است. تنها چیزهایی که در سرزمین عدم قرار دارند، زائیده نخواهند شد. مانند اینکه تنها چیزی که در یک بیابان وجود دارد، علف و گیاه است که در انتها به دریا و وجود نمی‌رسد. در واقع، این بیانگر بی‌ثمر بودن و عدم وجود تجربه‌های حقیقی در دنیای خالی است.