تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۲

شاعر به وضعیت حاکم بر جهان اشاره می‌کند که به خاطر افسردگی و بی‌خبری، خواب آلود و خاموش شده است. او از یک قیامت یا تحول عظیم صحبت می‌کند که امیدوار است آن را ببیند تا جهان از خواب بیدار شود و دوباره به زندگی و نشاط بازگردد.