تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۲

شعر به ناامیدی اشاره می‌کند و می‌گوید که ناامیدی نمی‌تواند دائمی باشد. به جای ناامیدی، باید به امید داشتن ایمان داشت و از درگاه الهی ناامید نشد.