تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۶

ساقی جان‌ها به طور مکرر حال و هواهای روز و شب خود را با زیبایی‌های زلف و چهره‌اش به می‌نوشان منتقل می‌کند و در صبح و شام به مستان زندگی می‌بخشد.