تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۵

برداشت: این بیت به معنای این است که به انسان‌های آگاه و بیدار این دانه‌های تسبیح را بدهید، زیرا همچنان که ابری، باران را به دام می‌افکند، زاهدان نیز نمی‌توانند مستان و عاشقان را به دام خود درآورند. در واقع، اشاره به این دارد که چیزهایی که معنای عمیق‌تری دارند و به بیداری روح کمک می‌کنند، باید به افراد آگاه داده شوند، چرا که کسانی که به ظاهر دینی مشغولند، نمی‌توانند دیگران را به سمت حقیقت راهنمایی کنند.