تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۹

این بیت بیانگر احساس شاعر در مورد عشق و جدایی است. شاعر از خوشحالی و شادابی ناشی از وصال و نزدیکی به محبوب صحبت می‌کند. او می‌گوید که مانند فلاخن (وسیله‌ای برای پرتاب سنگ) وقتی که از سنگ رها می‌شود، به دنبال ارتباط عاطفی خویش احساس سبکی و آرامش می‌کند، اما در عین حال، احساس غم و وزن شدید دلشکستگی را نیز تجربه می‌کند. به این معنا که عشق می‌تواند هم شادی و هم غم را به همراه داشته باشد.