تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۵

در این دو بیت، شاعر از ساده‌دلی خود و توقعاتی که از عشق داشته صحبت می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که با وجود هزار امید و لطفی که به عشق می‌ورزیده، چشم محبوبش حتی با یک نگاه هم او را شکر نمی‌کند. به عبارتی، شاعر احساس ناامیدی و کم‌محلی از طرف معشوق را ابراز می‌کند.