تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۱

در این بیت، شاعر به خضر اشاره می‌کند که او را از تاریکی و مشکلات نجات داده است. همچنین به عقل خود می‌گوید که به دنبال عشق و احساسات برود و او را رها کند. به طور کلی، شعر به گریز از عقلانیت و پذیرش عشق و شور و شوق زندگی اشاره دارد.