تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۶

شعری از حافظ است که در آن احساس شدید و اشتیاق او به دنبال کردن زیبایی و جاذبه پرندگان را توصیف می‌کند. او به نوعی از این احساسات بیش از حد ابراز نگرانی می‌کند که نگاهش به زیبایی‌ها او را درگیر کرده است.