تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۶

این بیت از شاعر بیانگر حالتی است که شب با تاریکی و زیبایی زلف معشوقش، خواب را بر او تحمیل کرده است. در صبح، بیداری دل او به مانند یک بنا، دلیری و شجاعت جدیدی به او می‌بخشد.