تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۳

این شعر به حسرت و دلتنگی شاعر اشاره دارد. او از رفتن به کوی خرابات (جایی که معمولاً در آنجا مستی و خوش‌گذرانی است) عاجز است و تنها در صورتی می‌تواند به آنجا برود که محتسب (مسئول نظارت بر رفتار مردم) او را به دوش خود به آنجا ببرد. این جمله نشان‌دهنده ناتوانی شاعر در رسیدن به لذت‌های زندگی و وابستگی به دیگران است.