میکِشم تهمتِ سجّادهی تَزویر از خَلق
گرچه فرسوده شد از بارِ سَبو، دوش، مَرا
دربارهٔ این سروده
در این بیت شاعر از فشار و دشواریهای زندگی که بر دوش او سنگینی میکند، صحبت میکند و در عین حال به نقاب و تزویر افراد اشاره دارد. او میخواهد با این تهمتها، ظاهر خود را حفظ کند، حتی اگر خود احساس خستگی و فرسودگی کند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.