تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۹

این دو بیت از شعر به تصویر کشیدن حالتی شاعرانه و احساسی است. در آن، نسیم گل باعث برهم خوردن آرامش و حواس شاعر می‌شود و او تشبیه می‌کند که مانند یک غنچه به خلوت و تنهایی نیاز دارد تا به درون خود برگردد و احساساتش را بروز دهد.