تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۸

در این بیت، گوینده بیان می‌کند که با وجود داشتن مشکلات و تلخی‌ها، نمی‌تواند از بیان احساساتش دست بردارد. او به خود یادآوری می‌کند که مانند یک کودک بدچهره، نیاز به شکر و شیر دارد تا به زندگی‌اش طعمی شیرین بدهد.