تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۲

شاعر در این شعر به رابطه‌ای عمیق و ناکام با زندگی اشاره دارد. "فنای من" به معنای از دست رفتن یا نابودی است که به نسیم (به عنوان نمادی از امید و تغییر) وابسته شده است. همچنین "به خاک با سر ناخن نوشته اند مرا" نشان‌دهنده‌ی احساس تاثیرپذیری و سرنوشت محتوم اوست، گویی سرنوشتش بر روی زمین حک شده است.