تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۰

شاعر در این دست‌نوشته به حسرت و افسوس خود اشاره می‌کند که امیدش مانند نخل است و تنها باری که به دست آورده، همان غم و دل‌مشغولی است. او از این‌که عمرش صرف باغبانی و مراقبت از این نخل شده، افسوس می‌خورد.