دَر طریقت، بارِ هرکس را که نگْرِفتم به دوش
چون گشودم چشمِ بینِش، بار بَر دل شد، مَرا
دربارهٔ این سروده
در این بیت، شاعر به بیان تجربهای معنوی میپردازد. او بیان میکند که هرگز بار سنگینی را بر دوش کسی نگذاشته است و با گشودن چشم بینشاش، متوجه شده که بار سنگین دلش به دوش اوست. این شعر نشاندهندهی درک عمیق و مسئولیت فردی در زندگی است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.