تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۶

این بیت شعر بیانگر این است که تا زمانی که شاعر نتواند بنویسند، خوشی و لذت در زندگی او قرار نمی‌گیرد. همچنین، اگر در جامی مانند آب حیات خضر باشد، به او احساس شادابی و سرزندگی می‌دهد. به طور کلی، نویسندگی و نوشیدن از آب حیات برای شاعر ضروری و خوشایند است.