خانه بر دوشتر از ابر بهاران بودم
لنگرِ دردِ تو چون کوهِ گران کرد مرا
دربارهٔ این سروده
شاعر در این دو بیت احساس خود را بیان میکند. او میگوید که مانند یک ابر در بهار بیسکون و بیپناه بوده است، اما عشق یا درد معشوق مانند کوهی سنگین بر دوشش افتاده و او را تحت فشار قرار داده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.