بس که دارم انفعال از بیوجودیهای خویش
آب گردم چون کسی از خاک بردارد مرا
دربارهٔ این سروده
شاعر در این بیت از احساس بیپناهی و ناکامی خود صحبت میکند. او به شدت تحت تأثیر این حالت انفعالی قرار دارد و آرزو میکند که دیگران او را از این وضعیت برهاند، شبیه به اینکه آیا میتوانند او را از خاک بردارند. این تصویر نشاندهندهی حس نازکی و آسیبپذیری اوست.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.