تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۲

در این ابیات شاعر به بیان حسرت و ناامیدی خود می‌پردازد. او می‌گوید که نمی‌تواند مانند برگ درختان از سرزنش و ناامیدی بلرزد و به دنبال چیزی مستحکم و پايدار می‌گردد تا دلش را از میوه‌ی دلخواه پر کند. به نوعی، شاعر به دنبال جایی برای آرامش و استحکام خاطرش است.