تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۷

این بیت بیانگر این است که شاعر خود را مثل سرو، زیبا و تماشایی می‌بیند و به خاطر این زیبایی، دیگر چیزهای دنیا برایش ارزشی ندارند. او تنها چیزی را که برایش مهم است، عشق و احساسات درونی‌اش می‌داند.