تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۳

شاعر در این بیت خود را به نخل خزان دیده تشبیه می‌کند که در جهان تنها چیزی که دارد، برگ سفر است و از سایر اسباب و لوازم دنیا بی‌خبر است. این تعبیر نشان‌دهنده تنهایی و عدم وابستگی به دنیا است.