تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۱

این بیت بیانگر احساس عمیق افسردگی و دلتنگی شاعر است. او به نوعی از درد و رنج ناشی از دوری و تنهایی سخن می‌گوید و وضعیت خود را به یک ستمکده تشبیه می‌کند که در آن احساس رنج و فشار دارد. به طور کلی، شاعر به شدت متاثر از دوری عزیزش است.