تک‌بیت شمارهٔ ۹۹

در این شعر، شاعر خود را به عنوان یک شمع تیره و خاموش توصیف می‌کند که در مکانی پر از ستم و ظلم قرار دارد. او به انتظار نسیم صبحگاهی است که شاید باعث از بین رفتن غم و اندوهش شود و به او زندگی و امید بخشد.